Showing posts with label အႀကိဳက္ဆံုးမ်ား. Show all posts
Showing posts with label အႀကိဳက္ဆံုးမ်ား. Show all posts

Thursday, June 23, 2011

``ေဟ့ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြဟ အမ်ားႀကီးပဲ ````

သိန္းသန္းနဲ႕ခ်ီတဲ့ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြ အမ်ားႀကီးခ်ီတက္လာခဲ့တယ္။ ဗလီအိမ္ႀကီးက ကေလးေတြ လူႀကီးေတြ လန္႕ျဖန္႕ ကုန္တယ္။ ဒီပံုနဲ႕ဆိုရင္ အိမ္ႀကီးကို ဖုံးလြမ္းေတာ့မွာပဲ။ ဒါနဲ႕ ေနာက္ဆံုးအႀကံတခု ရသြားတယ္။ ( အာ နန္လ္ ) ကိုဖတ္ဖို႕ပဲ။ အာနန္လ္ဆိုတာက အေခ်ာ့ေတာ္လို႕ ဆိုရမယ္ထင္ပါ့။ အခ်ိန္ရွိတုန္း အျမန္ အာနန္လ္ ကိုဖတ္မွ။ ရွီဖားမင္းသမီးေလးဆီက ေမတၱာစာကို ဆိုလုိမြန္ ဆီကို ယူလာေပးတဲ့ အပုိဒ္ေပါ့။ ဆိုလိုတာက ဆိုလိုမြန္ပဲ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြရဲ႕ စကားနားလည္တယ္။ စာမ်က္ႏွာ( ၃၇၇)မွာရွိေနတယ္။အဲဒီအပိုဒ္ကိုရြတ္မွ။ ကေလးေတြလည္း စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ၾက တယ္။ ရြတ္လိုက္ ဖတ္လိုက္နဲ႕ အဆံုးေတာ့ တကယ္ပဲ ပုရြတ္ဆိတ္အံု ႀကီး ေက်ာက္နံရံၾကားေတြထဲ ဝင္ေရာက္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အၾကာမွာေတာ့ (ရွဘာ) လည္း ေျမျခားေရျခား မွာ အေျခခ်ေနခဲ့ၿပီ။

ညီအစ္ကို သံုးေယာက္မွာ (အကာ ) က ေကာ္ေဇာ္ကုန္သည္လည္း ဟုတ္.. ဗလီ တအိမ္လံုးကို စီမံခန္႕ခဲြသူလည္းဟုတ္။ အကာ က ဗလီႀကီးထဲမွာေရာ.. ေစ်းထဲမွာေရာ.. အိမ္ႀကီးမွာေရာ ၾသဇာေညာင္းတဲ့သူ..။ ၾသဇာအရွိဆံုးလို႕ ဆိုႏိုင္သူ။ ညီအစ္ကို ေတြထဲက ( ႏိုစရက္ )ကေတာ့ လူ႕တမ်ိဳး။ ဘာသာေရးလည္း မဟုတ္ဘူး .. ႏိုင္ငံေရးလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူစိတ္ဝင္စားတာက သူ႕ကင္မရာရယ္ပဲ ။ က်န္တာေတြက အလကား။ တရက္ေတာ့ သူ႕ယူမဲ့ မိန္းမကို အိမ္ႀကီးဆီကို ေခၚလာတယ္။ အားလံုးက အေဖၚအခြ်တ္နဲ႕ မိန္းမငယ္ေလးကို စိတ္ညစ္ၾက ရူတ္ခ်တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႕ ၾကည့္တယ္။ ႏိုစရက္ေခၚလာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္က သိပ္ေခတ္မွီတယ္ တျခားအမ်ိဳးသမီးေတြလို ေခါင္းေပၚမွာ ဘာမွမဖံုးထားဘူး.. တကိုယ္လံုး ဗိုလ္ေတြလို ဝတ္စားထားတာ။ ႏိုစရက္မွာ ျပင္သစ္ျပည္နဲ႕ အဆက္အသြယ္ရွိတယ္။ ကင္မရာတလံုးနဲ႕ အျဖစ္အပ်က္မွန္သမွ်ကို မွတ္တမ္းတင္ တက္တယ္။ အဆုံးေျပာရရင္ တိုင္းျပည္ထဲ ဘာျဖစ္ေနလဲ ဘာေတြ႕လဲ မွတ္တမ္းတင္မယ္။ ျပင္သစ္ျပည္ကိုပို႕မယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳး..။


အစ္ကိုဝမ္းကဲြကေတာ့ မ်က္စိမျမင္ဘူး.. သူ႕အမည္က ( ဂိုဆန္ တျဖစ္လည္း မူဆန္)။ မူဆန္က်ေတာ့ အသံေကာင္းတယ္.. ဗလီမွာ ေန႕တိုင္းေအာ္ေပးတယ္။တေန႕သံုးႀကိမ္ေပါ့။ မနက္မိုးေသာက္ ေနမထြက္ခင္.. ေန႕လည္ခ်ိန္ရယ္..ေနမၾကခင္ေပါ့။ ေအာ္ေနၾကက (ေဟရယ္ အလယ္ အက္စစလက္ ) ။ သူေအာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လူေတြအကုန္လံုးက မကာ ရွိရာဘက္ကို ဦးတည္ၿပီး ဦးခ်ၾကေတာ့တာပဲ။ အခ်ိန္ကို ကြက္တိ မ်က္စိမျမင္ပဲ ေျပာနိုင္တဲ့သူမို႕ ထူးျခားသလို ကေလး လူႀကီး အားလံုးခ်စ္ျခင္းကို ခံရတယ္။ သူ႕မွာ ေမာ္စကိုက လြင့္တဲ့ ေရဒီယိုလွိဳင္းမ်ိဳးဖမ္းနားေထာင္တက္တယ္။ ဒါကို ယူလာေပးသူက ႏိုစရက္..။ ကမၻာႀကီး ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ သိဖို႕လိုတယ္လို႕ ယူဆလို႕ မ်က္မျမင္တဲ့ မူဆန္ကို အေဖာ္ျဖစ္ေစေအာင္လုပ္ေပးတာ။

ဂုိဆန္ဆိုတာထက္ မူဆန္လို႕ပဲ လူသိမ်ားတယ္။ အသံသိပ္ေကာင္းတယ္ သူ႕အသံနဲ႕ ဟစ္ေအာ္လိုက္ရင္ သာယာသလို လူေတြတဖဲြဖဲြေရာက္္လာၾကတယ္။ အကာ တို႕ေနတဲ့အိမ္ႀကီးဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတယ္။ အခမ္းေပါင္းမ်ားစြာ နဲ႕ ဖဲြ႕စည္းထားတာ။ ဗလီႀကီးနဲ႕ တဝန္းတည္း ကပ္လွ်က္ အိပ္ခန္းေပါင္း ( ၃၅) ခန္းပါတယ္ ။ အခမ္းတိုင္းဟာ သမိုင္းစဥ္ေတြရွိတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဒီဗလီႀကီးကို အေမြခံခဲ့ၾကတာ။ အိမ္ႀကီးနဲ႕ ဗလီကို အလည္မွာ တံတားတခုနဲ႕ ေပါင္းကူးထားတာ။ အဲဒီမွာ ဘုရားဝတ္ျပဳသူေတြအတြက္ မ်က္ႏွာသစ္ လက္ေဆးတဲ့ ေနရာလည္းရွိေလရဲ႕။

(အယ္ဆာဘာရီ )ကေတာ့ ဗလီေက်ာင္းမွာ တရားေဟာဆရာေပါ့။ အယ္ဆာ ကေတာ့ တရားေပးေကာင္းတဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္ အယ္ဆာက သိပ္သန္႕တာႀကိဳက္တယ္.. ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕လက္ေျခနဲ႕မထိတက္ဘူး။ ကေလးေတြကို မုန္႕ေဝတာေတာင္မွ သူ႕လက္နဲ႕မထိပဲ ေဝဌတဲ့သူ။ သူ႕မွာ သားတေယာက္ (အာမတ္) သမီးတေယာက္ . (ဆာဒစ္) ဆိုတာရွိတယ္။ သမီးေလးက အရြယ္ေရာက္ေနၿပီ။ ဒီမွာက ယဥ္ေက်းမႈတခုရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးကို တံခါးေခါက္ လာေတာင္းတဲ့သူ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဒစ္ေနတဲ့ ( ဆန္ဂ်မ္)က်ေတာ့ အတဲြေတြ အဆင္ေျပမေျပ ၾကည့္ေပးတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြရွိတယ္။ အိတ္စပက္ေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အာဒစ္အတြက္ေတာ့ တမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တံခါးေခါက္သူတေယာက္ ေပၚလာခဲ့ေလရဲ႕ ။ သူ႕ဆီကို ( ကာကာ) ဆိုတဲ့ အရြယ္ေရာက္ ေယာက်ာ္းတေယာက္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္္ျမိဳက္ မိဘမပါပဲ တေယာက္တည္း လာေတာင္းေတာ့တယ္။ လူငယ္ဟာ ရဲရင့္ပံုေပၚသလို ထင္တာကို မဆုတ္မဝံ့ လုပ္မဲ့ပံုရွိတယ္။ ဘာမထီရုပ္ရည္နဲ႕ေပါ့။ တေန႕ေတာ့ ကာကာ က ဆာဒစ္ရဲ႕ ဦးေလးျဖစ္တဲ့ အကာ ဆီမွာ မိန္းမလာေတာင္းေတာ့တာ။ အကဲခတ္ၾကည့္ေေတာ့ သိပ္မဆိုးေပမဲ့ ညီအစ္ကိုခ်င္းတိုင္ပင္ဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။ ညီျဖစ္သူကလည္း သေဘာတူတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူက စိတ္ထဲမွာ ဗလီႀကီးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စိတ္မခ်ဘူး။ ေနာက္ သူ႕သမီးေလးကိုလည္း ေယာက္်ားေကာင္းတေယာက္နဲ႕ပဲ ေပါင္းဖက္ေစခ်င္တယ္။ ရုပ္ေထြးတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဘာသာေရးၾကားထဲ ဓါးစားခံ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ အခုလို ( အယာတိုလာ အယ္မာကီ ) တို႕ဘက္က ေန တရားေဟာဆရာျဖစ္လာတဲ့ တရားေဟာဆရာေလး ကာကာနဲ႕ သမီးေပါင္းဖက္ဖို႕ဆိုေတာ့ စဥ္းစားစရာေတာ့ ရွိခဲ့တာေပါ့။ ေကာင္ေလးက ကိုယ္တိုင္လာေတာင္းေတာ့ အခက္ျဖစ္ရေတာ့တာပဲ။ ကာကာအေၾကာင္းကို စံုးစမ္းရတယ္။ဒါနဲ႕ပဲ အဆံုးမွာ သူ႕ကိုမိဘမ်ားနဲ႕ လာေတာင္းဖို႕ ေျပာတယ္။ ေန႕ရက္ေရာက္လာေတာ့ လာေတာ့ေတာင္းပါတယ္။ အေရးပါတဲ့ သူ႕ရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ မပါတာေၾကာင့္ ေနရပ္ျဖစ္တဲ့ အေဝးႀကီးကို ျပန္ယူခိုင္းတာျဖစ္လာရတယ္။ ဒီမွာက မွတ္ပံုတင္မပါပဲ လာေတာင္း..ၿပီးရင္ ေနာက္မိန္းမေတြ ထပ္ယူတက္ၾကတယ္မလား။ ကာကာဟာ မိုင္းေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ အရပ္မွာ မွတ္ပံုတင္ျပန္ယူၿပီး ဆာဒစ္ ေယာက္်ားအျဖစ္ အသိမွတ္ျပဳခံခဲ့ရၿပီေပါ့။ မေတြ႕ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့ သူနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့ ဆာဒစ္ ဘဝ စိတ္ညစ္ေနရတယ္။ အေမ့ျဖစ္တဲ့ (ဇီးနတ္ ) မွာ ရင္ဖြင့္ရတယ္။ မဖြင့္ေနရရိုးလား..ေယာက္်ားျဖစ္သူက သူေနတက္သလို ေနတယ္။ တခါတေလ တရားေဟာ ထြက္သြားလိုက္တာ ကာကာ ျပန္မလာေတာ့ဘူး။ ကာကာက အတည္အက် ကိုယ္ပိုင္ဗလီ မရွိေသးတဲ့ တရားေဟာဆရာ။ ေလ်ာက္သြားေနရတာဆိုေတာ့ မိန္းမကိုလည္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ တခါတရံမွာေတာ့ မိန္းမကို မိဘအိမ္မွာအပ္ၿပီး တရားေလွ်ာက္ေဟာတက္ေသးတယ္။ ျပန္လာရင္ ေငြတိုေငြစနဲ႕ေပ့ါ။ မိန္းမအိမ္မွာ လာေနရင္လည္း အခန္႕သားပံု။ အဲဒီမွာ (ရွဘား )ေကာင္ေလးတေယာက္ရွိတယ္.. သူက မူဆန္ရဲ႕ သား။ ငယ္ေသးတယ္။ ကာကာက အျခားသူေတြနဲ႕သာ လက္ပြန္းတတီးမေနတာ။ တခါတရံ အလည္လာရင္ အဲဒီေကာင္ေလးကိုေတာ့ ပစားေပးၿပီး သူယံုၾကည္ရာ အေတြးအေခၚေတြကို ေျပာျပေလ့ရွိတယ္..။ ဥပမာ… အစိုးရသတင္းေတြဟာ အမွားေတြဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ တကယ့္သတင္းအမွန္က အဲဒါ ေတြမဟုတ္ဘူးဆိုကာ သူ႕အျမင္ သူသိတာေတြကို ေဟာေျပာတက္တယ္။ေကာင္ငယ္ ရွဘား သိပ္အံ့ၾသသလို ကာကာကို သိပ္ေလးစားခ်ီးမြမ္းတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘာမွမတက္တဲ့ ေကာင္ေလးအျဖစ္ သိမ္ငယ္မိတာအမွန္ပဲ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ (ဆာဒစ္)ရဲ႕ ဖခင္ႀကီးကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ အသန္႕လြန္ေရာဂါ ဖိစီးေနတဲ့ တရားေဟာဆရာႀကီး ကြယ္လြန္သြားေတာ့ အားလံုးဝမ္းနည္းေၾကကဲြၾကရတယ္။ သူ႕ေနရာမွာ တရားေဟာဆရာအျဖစ္ အစားထိုးဖို႕ လူကလည္း မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ( ကြီ )မွာ ေနတဲ့ ကာကာကို လူလြတ္ၿပီးေခၚခိုင္းကာ အစားထိုးခန္႕အပ္ရတယ္။ တကယ္ကေတာ့ (အာမတ္ ) ျဖစ္ရမွာ။ဒါေပမယ့္လည္း အာမတ္က (၁၇) ႏွစ္ပဲရွိေသးေတာ့ ငယ္ေသးတယ္..။ တရားေဟာ ပညာ စာေတြကို အမ်ားႀကီး သင္ရအံုးမွာမို႕ ကာကာကိုပဲ ေလာေလာဆယ္ ခန္႕ဖို႕ ျဖစ္သြားတယ္။ ကာကာ ေရာက္လာကတည္းက အိမ္ႀကီးကလူေတြ သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ သူက သူေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာတက္တယ္။ အိမ္က အဖြားေတြလည္း ဘာမွမေျပာရဲဘူး။ အဖြားေတြလည္း မ်က္ႏွာေသ က်န္တဲ့သူေတြလည္း မ်က္ႏွာေသနဲ႕ေပ့ါ။ အဖြားဆိုလို႕ သူတိုကကေတာ့ တကယ့္အဖြားေတြမဟုတ္ခဲ့ဘူး.. အကာတို႕ဖခင္ အသက္ရွိစဥ္ကတည္းက ဟိုးအေဝးႀကီးကေန ေခၚလာတာ ။ အေဖျပန္လာရင္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္လုပ္တယ္။ သူတို႕လည္း ေအးေဆးပဲ သေဘာတူၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဘယ္အရပ္က လာခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ ဘာမွမေျပာၾကဘူး။ ၾကာလာေတာ့ သူတို႕လည္း အိမ္သားေတြလိုပဲ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ၾသဇာရွိသလို အိမ္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ အကာကို ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားေျပာျပတက္ၾကတယ္။ ေနာက္ ဒီဗလီအိမ္ႀကီးကို ေသသပ္ေအာင္ စီမံခန္႕ခဲြတက္တဲ့ ပညာစြမ္းပကားကလည္း မေသးေပဘူး။ တကယ့္ခ်ီးၾကဴးထိုက္တယ္။ မြတ္စလင္အမ်ားစု ယံုၾကည္တာတခုေတာ့ ရွိတယ္။ မကာ ကို ဘုရားဖူးသြားျခင္းပဲ။ ဆင္းရဲသားေတြအတြက္ကေတာ့ အဲဒီအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕က ၃ ခုရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မကာ ကို ဘုရားသြားဖူးဖို႕ ဆိုကာ အဘြား ၂ေယာက္ တိတ္ဆိတ္စြာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တိတ္တိတ္ေလး ေနမထြက္ခင္ မနက္အေစာႀကီးးထၿပီး တံျမက္စည္းလမ္း သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တယ္.. အဲဒီလိုလုပ္တာကို ဘယ္သူမွေတြ႕လို႔သိလို႕ မရဘူး။ နံပါတ္ ၃ ..ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာဘူး.. အႏွစ္ ၂၀ ၾကာရင္ သြားရလိမ္မယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ပေရာ္ဖက္နဲ႕ ကာယကံရွင္ပဲ သိလို႕အခ်ိန္တန္ရင္ မစ မယ္လို႕ ယံုၾကည္ျခင္းပဲ။ အဘြားအို ၂ ေယာက္ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်င္ေတြနဲ႕ ကိုယ္လုပ္လာလိုက္တာ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၿပီး ေနာင္ အႏွစ္ ၂၀ တာကူးသြားတယ္ ပေရာ္ဖက္လည္း မကယ္ဘူး မသိဘူးလို႕ ထင္ေနတယ္.. တကယ္လည္း မကာ ကို သြားမွ မသြားရတာ။ ဒါေၾကာင့္ တေန႕ေတာ့ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ရင္ဖြင့္ျဖစ္ၾကတယ္။ ၂ ေယာက္ စလံုး တေယာက္လ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ကိုတေယာက္ သိသြားၾကတယ္။ အဲသလို ရပ္ကြက္ထဲ ေစ်းထဲမွာ ေျပာသမွ် ျဖစ္သမွ်ကို သိေနတဲ့သူတေယာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ သူက (ကူစီ )။ အကာတို႕နဲ႕ ေဆြမ်ိဳးမကင္းဘူး။ သူက တအိမ္ဝင္ တအိမ္ထြက္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေျပာ ေလွ်ာက္နားေထာင္ေနတက္တယ္။ ၿပီးရင္ လူေတြကို သူသိ ၾကားခဲ့တာေတြ ေျပာျပတက္တယ္။ တရက္ေတာ့ အဘြားအို ၂ ေယာက္ေျပာေနတာကို သူၾကားသြားတယ္။ အဲဒီအရူးမကို လူေတြက သတင္းစံုေမးတက္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ အကာ လည္းပါတယ္။ အကာကို သူေျပာသြားတဲ့ထဲမွာ အဘြားအို ၂ ေယာက္အေၾကာင္း နဲနဲပါသြားတာကို အထပ္ထပ္စဥ္းစားရင္း အဘြားေတြ မကာ ကိုအိပ္မက္မက္တာ သိသြားခဲ့တယ္။ အကာ သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္။ အဘြားအို ၂ ေယာက္ မကာ ကို ဘုရားဖူးသြားဖို႕ မြတ္စလင္ အမ်ားစု ယံုၾကည္တာေတြ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့တာကို။။ တေန႕ေတာ့ အဘြားအို ၂ ေယာက္ဆီကို မ်က္ႏွာအုပ္နဲ႕ ျမင္းစီးလူသား ေရာက္လာၿပီး စာအိတ္လာေပးသြားတယ္. ။ စာမဖတ္တက္တဲ့ အဘြားအို ၂ ေယာက္ အဆင့္ဆင့္ဖတ္ခိုင္းေတာ့ မကာ ကို သြားဖို႕ ျဖစ္လာတာမို႕ ပေရာ္ဖက္ မဆတယ္ဆိုၿပီး ဝမ္းသာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ မကာ ကို ဘုရားဖူးသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ မိသားစုလည္း ေပ်ာ္ရြင္ၾကတာေပါ့။ အဘြားအို ၂ ေယာက္ မကာကို ထြက္သြားၾကတယ္။ တအိမ္သားလံုးလည္း ဝမ္းသာမဆံုး တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ေပါ့။

ကာကာ အစားထိုးတရားေဟာဆရာျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အာဝဇြန္းရြင္ရြင္နဲ႕ တရားေပးတယ္။ လာလိုက္ၾကတာလည္း လူေတြမနည္းဘူး။ တရားနာအမ်ားစုက မ်က္စိပိတ္နားပိတ္ေတြ။ ဒါေၾကာင့္ ကာကာ တက္သမွ် မွတ္သမွ် ဗိုလ္လိုဖတ္ထားတာေတြကို ေျပာရင္သိပ္သေဘာက်ၾကတယ္။ ေနာက္ ရင္တုန္စရာေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာတိုကဗ်ာစေတြလည္း သူ႕အခန္းထဲမွာရွိတက္တယ္..။ ဒါကိုေတာ့ အကာ ကသိေနတယ္။ ဘယ္သူ႕လက္ခ်က္လဲဆိုတာလဲ စဥ္းစားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုေတာ့ သူတို႕ဗလီႀကီးထဲ ညစ္ညမ္းတာေတြဆို ဘာမွ မရွိေစခ်င္ဘူး။ တီဗီြလည္းမၾကည့္ရဘူး ရွိလည္းမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္က လကမၻာကို ေရာက္နိုင္တဲ့ သတင္းကို ခိုးၾကည့္ခဲ့ၾကရတဲ့အျဖစ္..။ ကာကာ ေဟာတဲ့ တရားေတြထဲမွာ ( ရွား) အစိုးရ မေကာင္းတာေတြ အေမရိကန္ လူလည္ဗိုလ္က် စိုးမိုးၿပီး အစၥလာမ္ဘာသာကို စိန္ေခၚေနတာေတြ ပါတက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိ ရွားအစိုးရနဲ႕ အေမရိကန္ေတြကို တိုက္ထုတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ရွိတယ္။ လူေတြကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ နားေထာင္ၾကတာပဲ။ ဒီထဲမွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ပုလိပ္ေတြ ပါတယ္။ သူတို႕လည္း သေဘာက်တာပဲ။ အားရပါးရ တရားေဟာၿပီးရင္ `` အလာ အလာ``ဆိုၿပီး ေအာ္တက္တယ္။ အဲဒီ အလာလို႕ ေအာ္တဲ့ထဲမွာ အမ်ားႀကီး အဓိပၸါတယ္ေတြ ပါသြားတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၾကတယ္။ မိန္းမေတြကလည္း ကာကာတရားေပးတာ သိပ္သေဘာက်သလို ဘယ္လိုေရေမြးသံုးသလဲဆိုတာမ်ိဳးအထိ စိတ္ဝင္စားတက္ၾကေသး တယ္။ တေန႕ေတာ့ ကာကာကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဆႏၵျပေလေတာ့တယ္။ ရဲေရာ စစ္တပ္ေရာဝိုင္းထားတယ္။ စစ္တပ္ကလည္း တကယ္ပစ္မွာ။ ရဲေတြက ကာကာ လူေတြကို အစိုးရ ဆန္႕က်င္ေရး လွဳံ႕ေဆာ္ေနတယ္ဆိုတာ သိတယ္။ အခုလို စိန္ေခၚပြဲ ( ဆႏၵျပပဲြ)ေတြအထိ လုပ္လာလိမ္မယ္လို႕ မထင္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ သူ႕ကို ဖမ္းဖို႕ဆီးဖို႕ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အကာ လည္း လန္႕သြားတယ္။ စိတ္ဆိုးတယ္။ သူ႕ကို လူႀကီးတေယာက္အေနနဲ႕ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳေျပာသင့္တယ္လို႕ သူျမင္တယ္။ အခုေတာ့ ဝရုန္းသုန္းကား ဗလီက တရားေဟာဆရာ ဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရပုန္ကန္မႈာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကာကာကို အကာအကြယ္ေပးဖို႕ လိုအပ္လာခဲ့ၿပီ။ သူ စိတ္ညစ္စြာ ပူပန္စြာပဲ တူျဖစ္သူ ရွဘာနဲ႕ ညီအစ္ကို ေတြ တိုင္ပင္ၿပီး ကာကာကို ကာကြယ္ေပးရတယ္။ ရဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးဝိုင္းထားတယ္။ ကာကာကို ဝင္ရွာတယ္။ အကာတို႕အေဖေခတ္ကဆို ရဲေတြက ဗလီႀကီးကလူေတြကို သိပ္ရိုေသေလးစားခဲ့ရတယ္။ ရဲေတြကို ဖိနပ္မခြ်တ္ ဦးထုပ္မခြ်တ္ပဲ ဗလီႀကီးထဲ ေပးမဝင္ဘူး။ အကာ ၿမိဳ႕ဝင္ကို ဖုန္းေခၚတယ္။ ကာကာ လြတ္သြားေအာင္ မနက္ဗလီတက္ခ်ိန္မွာ နယ္ဘက္ကို အေရာက္ပို႕ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကာကာ ( ဆန္ဂ်မ္း) ဆိုတဲ့အရပ္ကေန ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။

သူ႕မိန္းမ (ဆာဒစ္) လည္း ကေလး တေယာက္ရခဲ့ၿပီ.. ကာကာလည္း ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကေလးေလးက ပံုမွန္လိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အမည္က (လီဇတ္ ) လို႕ေပးထားတယ္။ အိမ္ထဲမွာဆိုရင္ မူဆန္ဆီသြားလိုက္ သူခင္တဲ့တျခားသူေတြဆီေနာက္ကပ္လိုက္နဲ႕ ေမ်ာက္တေကာင္လို ခုန္ကူးသြားလာေနတက္တယ္။ သူ႕လွုပ္ရွားမႈက သိပ္ျမန္တယ္။

ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အယ္ဆာဘာရီ မိန္းမ ( ဇီးနတ္ ) လည္း စိတ္ညစ္တယ္။ သူ႕မွာ ဘာၾသဇာမွ မရွိဘူး.. တအိမ္လံုးမွာ ၾသဇာအရွိဆံုးက အကာ ရယ္ သူ႕မိန္းမပဲ။ ေယာက်ာ္းရွိစဥ္တုန္းကလည္း ဘာအၾကင္နာမွ မရခဲ့ဘူး။ သားေမြးၿပီးကတည္းက သူ႕နားကို ကပ္ကိုမကပ္ခဲ့တာ။ ေသဆံုးသြားတဲ့အထိပဲ။ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဇီးနတ္ ႀကိမ္းတယ္။ တေန႕ သူၾသဇာရွိလာရမယ္လို႕ေပ့ါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကာကာ ထြက္ေျပးပုန္းခို သြားတဲ့ေနာက္ တရားေဟာဆရာ လိုလာျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ တရားေဟာဆရာ အသစ္ ထပ္ေရာက္လာတယ္။ သူက ေတာဘက္က ရိုးသားတယ္ ေဟာတက္သလိုေဟာတယ္။ အဲ သူေဟာတဲ့ထဲမွာလည္း တခါတရံ အစိုးရကို ပုတ္ခတ္တာေလးဘာေလး ပါတက္တယ္။ မဆိုးဘူးလို႕ ဆိုရမယ္။ တရားေဟာဆရာအသစ္နဲ႕ ဇီးနတ္ မၾကာခဏ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိတယ္။ သိခ်င္တာေလးေတြ သြားေမးတယ္။ တရားေဟာ ဆရာမွာက မိသားစုရွိတယ္။ တေန႕ေတာ့ တရားေဟာ ဆရာက ဒီလိုေမးတယ္ `````` ( ) က ```````` ေျဖေတာ့ အၾကင္လင္မယား မဟုတ္ေတာင္ တိတ္တိတ္ေလး အတူအိပ္တဲ့ အဆင့္မွာရွိေနၾကၿပီေပါ့။ ႏွစ္ဦးနွစ္ဘက္ သေဘာတူခ်က္နဲ႕ေပါ့။ ဒါကုိ ဗလီအိမ္ႀကီး တခုလံုး ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ အကာ တရက္ မသၤကာလို႕ လိုက္ၾကည့္ရင္း မေတာ္တေရာ္ေတြေတြ႕လို႕ တရားေဟာဆရာသစ္ကို ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီတရားေဟာဆရာႀကီးလည္း သိပ္မၾကာလိုက္ရပဲ အထုပ္ပိုက္ကာ ေတာကိုျပန္သြားခဲ့ရတာေပါ့။

ဆက္ပါဦးမည္..

မေဗဒါ
24.06.2011

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Monday, April 4, 2011

အေမေတြအသဲကြဲတဲ့ေျမ - ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္ တပ္မေတာ္ေန႕အထိမ္းအမွတ္





ကြ်န္မတို႕ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ကေန ရုပ္ရွင္တကား တင္ပါေတာ့မယ္... ေဟာလီးဝုဒ္က ထုတ္တဲ့ကားမွာ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးပါဝင္တဲ့ ကားပါ..။ မသိသူေတြအတြက္ ဘယ္သူပါလဲဆိုတာ သိေအာင္ေၾကာ္ျငာေပးတာပါ..။ မေဗဒါက မင္းသမီး မလုပ္ရလည္း ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရေပၚမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အသည္းကဲြရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကို ဘယ္သူေတြ သရုပ္ေဆာင္ေဆာင္ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မေၾကာ္ျငာခိုင္းလည္း ဝါသနာေၾကာင့္ ဝိုင္းေၾကာ္ျငာေပးရင္း မၾကာမီေမွ်ာ္..ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဝိုင္းအသည္းကဲြ ေၾကကဲြၾကတာေပါ့...။

ျပည္သူခ်စ္ေသာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါေစလို႕ မၾကည့္ခင္ကတည္းကေန ႀကိဳၿပီးေတာ့လည္း ဆုေတာင္းပါတယ္..။

မေဗဒါ
၀၄.၀၄.၂၀၁၁

ေအာက္ပိုဒ္

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Wednesday, December 22, 2010

စိတ္ဝင္စားစရာ အကၡရာ ေလးေတြ



(1)The most selfish one-letter word is' I' . Avoid it.
အကၡရာတစ္လံုးတည္းရွိတဲ့ တကိုယ္ေကာင္းအဆန္ဆံုးစကားလံုးကေတာ့
ငါ´ ပါ။ အဲဒါကို ေရွာင္က်ဥ္ပါ ... တဲ့။

(2)The most satisfying two-letter word is' We ' . Use it.
အကၡရာ ႏွစ္လံုးပါတဲ့ စိတ္ေက်နပ္စရာအေကာင္းဆံုး စကားလံုးကေတာ့ `ငါတို႕´ ပါ။ အဲဒါကို အသံုးျပဳပါ တဲ့။

(3)The most poisonous three-letter word is' Ego ' . Kill it.
အကၡရာသံုးလံုးနဲ႕ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ အဆိပ္အျပင္းဆံုးစကားလံုးဟာ `အတၲ´ ပါ။ အဲဒါကို သတ္ပစ္ပါ။

(4)The most used four-letter word is' Love ' . Value it.
အကၡရာေလးလံုးပါတဲ့ လူသံုးအမ်ားဆံုးစကားလံုးကေတာ့ `ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ´
ပါ။ အဲဒါကို တန္ဖိုးထားပါ။

(5)The most pleasing five-letter word is' Smile '. Keep it.
အကၡရာငါးလံုးပါတဲ့ ၾကည္ႏူးစရာအေကာင္းဆံုးစကားလံုးကေတာ့ `အျပံဳး´ ပါ။
အဲဒါကို ေဆာင္ထားပါ တဲ့။

(6)The fastest spreading six-letter word is' Rumour '. Ignore it.
အကၡရာေျခာက္လံုးပါၿပီး အလ်င္ျမန္ဆံုးပ်ံ႕ႏွံ႕လြယ္တဲ့စကားလံုးကေတာ့ `ေကာလဟာလ´ ပါ။ အဲဒါကို လ်စ္လွ်ဴ႐ႈပါ တဲ့။

(7)The hardest working seven-letter word is' Success'. Achieve it.
အကၡရာခုႏွစ္လံုးနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး အျပင္းထန္ဆံုးႀကိဳးစားရယူရတဲ့စကားလံုးကေတာ့ `ေအာင္ျမင္မႈ´ ပါ။ အဲဒါကို အရယူပါ တဲ့။

(8)The most troublesome eight-letter word is ' Jealousy'. Distance it.
အကၡရာရွစ္လံုးနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဒုကၡအေပးဆံုးစကားလံုးကေတာ့
`မနာလို၀န္တုိမႈ´ ပါ။ အဲဒါကို ေ၀းေ၀းေရွာင္ပါ တဲ့။

(9)The most powerful nine-letter word is ' Knowledge'. Acquire it.
အကၡရာကိုးလံုးနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အင္အားအရွိဆံုးစကားလံုးကေတာ့
`အသိပညာဗဟုသုတ´ ပါ။ အဲဒါကို ႀကိဳးစားရယူပါ တဲ့။

(10)The most essential ten-letter word is ' Confidence'. Build it.
အကၡရာဆယ္လံုးနဲ႕ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ မရွိမျဖစ္အလိုအပ္ဆံုးစကားလံုးကေတာ့
`ယံုၾကည္မႈ´ ပါ။ အဲဒါကို တည္ေဆာက္ယူပါ တဲ့။

ေမးလ္က ရတာကို မွ်ေဝပါတယ္...ေလ့က်င့္ၾကည့္ရေအာင္ပါ... ။

မေဗဒါ (၈၈)
၂၂.၁၂.၂၀၁၀

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Tuesday, October 19, 2010

စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေပးစြမ္းတဲ႔အေမ (ကမာၻစိုးမင္း)


အေမ...ေနေကာင္းပါရဲ႕လား အေမ...

ျခံနံပတ္ ၅၄ ကို

အေမ့လက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ဖြင့္မယ့္တေန႔ကို

တကၠသိုလ္ရိပ္သာက သစၥာေတာ္မပ်က္

ေစာင့္ေနဆဲပါ အေမ...



ရိွပါတယ္အေမ...

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္...

သူတို႔လည္း ေနေကာင္းၾကပါရဲ႕



တခ်ဳိ႕ကေတာ့

ႏိုင္ငံသားေျပာင္းလဲခံယူရင္း

ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ေနၾကတုန္းပဲ အေမ

ဇာတိေျမကို အလည္အပတ္ျပန္တိုင္း

“အရင္အတိုင္းပဲေနာ္” လို႔

ဝတ္ေက်တန္းေက်ႏႈတ္ဆက္

ေစ်းဝယ္မပ်က္ၾကပါဘူး

တခ်ဳိ႕ကေတာ့

ဒုကၡသည္ေယာင္ေဆာင္ရင္း

(သူတို႔အေရးအတြက္) ဒို႔အေရး ဒို႔အေရးနဲ႔

နယူးေယာက္ကေန

အေမ့ လြတ္ေျမာက္ေရး ႀကိဳးပမ္းေနၾကပါသတဲ့။



အေမ့ပါတီလည္း ရိွပါေသးတယ္ အေမ...

တခ်ဳိ႕က မဲဆြယ္တုန္းမွာ တခ်ဳိ႕က မဲမေပးဖို႔ေျပာ

ပါတီဖ်က္သိမ္းခိုင္းကာမွ ေမြးေန႔ပြဲလုပ္နဲ႔

ေၾကညာခ်က္မထုတ္ေတာ့တာကလြဲရင္

အရင္လို ခမ္းခမ္းနားနားပါပဲ အေမ...



ရန္ကုန္ကေတာ့ ျခဴခ်ာရွာတယ္အေမ...

ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈကို ကုစားတုန္း ေအအိုင္ဒီအက္စ္ျဖစ္

မီးစက္ေမာင္းသံေတြၾကားက “စခန္းခဏလိုက္ခဲ့ပါ” ေခၚလုိေခၚ

ဆယ္တန္းသမားေတြက အႏွိပ္ခန္းမွာစာက်က္

တခ်ဳိ႕က ထမင္းမခ်က္ႏိုင္ေတာ့

ထမင္းရည္ဝယ္ေသာက္ၾကရတယ္ အေမ

ဘာပဲေျပာေျပာ အေမ

ရန္ကုန္မွာ ေက်ာ္သူနဲ႔ ေထာင္မွဴး

သူတို႔ႏွစ္ဦးေလာက္ေတာ့

ဘယ္သူမွ အလုပ္မမ်ားဘူးေလ



အေမ

အေမမရိွတုန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ နာဂစ္ကို သိသြားတယ္

ေရႊဝါေရာင္၊ အီလက္ထေရာနစ္ဥပေဒ၊ နယ္ျခားေစာင့္တပ္၊

ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ေနျပည္ေတာ္ - ဒါေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးသြားတယ္

အေျပာင္းအလဲေတြကေတာ့

အမ်ားႀကီးေပါ့အေမရယ္

ရန္ကုန္မွာ ေမြးခဲ့တဲ့လူေတြက

ႏိုင္ငံျခားသားလုပ္ၿပီး ျပန္လာ

ဇာတိကို ရြံရွာသလိုလိုနဲ႔ျပန္ၾကည့္

မခ်ိေပမယ့္ မေျပာသာပါဘူး အေမ

ကၽြန္ေတာ္တို႔က နိမ့္ပါးခ်ိန္ကို။



အေမ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ပြဲမွာ

ခဏခဏက်ဆံုးေပးေနရတာက

ျပကၡဒိန္စာရြက္ေတြပါ အေမ

ေဟာတစ္ရြက္ ေဟာတစ္ရြက္နဲ႔

ဆုတ္ၿဖဲပစ္ေနလိုက္ၾကတာ ...

အဲဒါ ရက္ရာဇာေတြခ်ည္းပဲဆိုတာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိေနာက္က်ခဲ့ပါတယ္ အေမ



အေမ

ေျပာၾကည့္ပါရေစ

ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ေနတာကေလ

ဒီမိုကေရစီလည္း ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း ပါခ်င္မွပါမယ္

အစည္းအေဝးလည္း တက္ခ်င္မွတက္ရပါလိမ့္မယ္ အေမ

ဒါေပမယ့္

ႏိုင္ငံသားေတြ ႏိုင္ငံျခားသား ျဖစ္စရာမလိုေတာ့တဲ့ေန႔

ဒုကၡသည္ေတြ ဒုကၡသယ္စရာမလိုေတာ့တဲ့ေန႔

ႏွစ္ေယာက္ရိွရင္ သံုးဖြဲ႔မကြဲေတာ့တဲ့ေန႔

ပညာတတ္ရင္ ထမင္းမငတ္တဲ့ေန႔

အေရာင္မတူတာကို ရန္သူလို႔ မသတ္မွတ္တဲ့ေန႔

အဲဒီေန႔ကိုပါ အေမ



ကၽြန္ေတာ္လဲသြားရင္ အေမထူေပးပါ

အေမ့အားနဲ႔ မေနမနားႀကိဳစားစမ္းပါ့မယ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ရန္ကုန္မွာ ျပန္ဆံုၾကဖို႔ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ကို ထူေထာင္ၾကဖို႔ေလ။


(ကမာၻစိုးမင္း)

ေမးထဲမွာလက္ခံရတာပါ.. သေဘာက်လြန္းလို႕ တင္ေပးပါတယ္..။ မွ်ေဝခံစားၾကႏိုင္ပါေစလို႕..

မေဗဒါ (၈၈)
၁၉.၁၀.၂၀၁၀

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Friday, October 15, 2010

မွားတဲ့ဘက္မွာ


ဘာရယ္ညာရယ္ မဟုတ္.. အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာၿပီး.. စာနဲနဲေရးခ်င္ပါတယ္.. ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ စာသားမ်ားကိုပါ..။ လူေတြမွာ ကိုယ္သိပ္ႏွစ္သက္ သေဘာက်တဲ့ သူေတြ ရွိတက္တယ္မလား.. မေဗဒါ အရမ္းသေဘာက်တဲ့ ျမန္မာျပည္က ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲ.. ဆရာႀကီး (မ/က်ား.. ဆရာႀကီးဆိုရင္ က်ားေတြခ်ည္းပဲ ထင္ေနမွာစိုးလို႕.. လူသား ၂ မ်ိဳးလံုးကို ရည္ရြယ္ေၾကာင္း .. ) ေတြ ရွိပါတယ္.. ။ အဲဒီထဲက တေယာက္က ေတာ့.. သီခ်င္းလည္း ေရးတယ္… ဆိုလည္းဆိုခဲ့ဖူးေသးတယ္.. ေနာက္ ဂစ္တာတီးတာလည္း ႏိုင္ငံျခားက သူေတြေတာင္ သေဘာက်ခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဆရာႀကီး.. ေစာဘဲြ႕မွဴး..။ သူေရးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို အခု ေရးခ်င္တာနဲ႕… သီခ်င္း လိုက္ဟစ္ရင္း အပ်င္းေျပ .. ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့ေနာ္...။ သိပ္ေတာ္တဲ့ ဆရာ တေယာက္ ေကာင္းရာ ဘံုမွာ ေရာက္ပါေစလို႕ တပါတည္း ဆုေတာင္းပါတယ္..။ ျမန္မာျပည္သား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား.. သေဘာက်ခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္မယ္လို႕ မွန္းဆရတာပါပဲ.. …

မွားတဲ့ဘက္မွာ

ဝ လံုးေလးမွ ဝိုင္းေအာင္မေရးႏိုင္ခင္
ေရႊလင္ဗန္းနဲ႕ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္
အေမဆိုျပလိုက္ေတာ့ ေရႊသားအတိၿပီးတဲ့
လင္ဗန္းႀကီးပဲ မက္ေမာကာ
ငါဟာ ေလာဘတက္လာတယ္..

ပုခက္တြင္းမွဆင္း
ေျမႀကီးေပၚနင္းခါစ
ေရႊယုန္ေလးနဲ႕ ေရႊၾကားပုံျပင္
အင္မတန္ေကာက္က်စ္တဲ့ ယုန္ဆိုးေလးကို သိပ္ၿပီး အားၾကေနခဲ့ေတာ့
ငါဟာ ေကာက္က်စ္တက္လာတယ္

မ်က္လံုးကတစ္ဖက္ ကန္းေနခဲ့ပါလ်က္နဲ႕
ဘုရင္ကိုဖမ္းၿပီး အက်ဥ္းခ်ဝ့ံ့သူ
ငရမန္ကန္းႀကီးအား
အရမ္းဂုဏ္ျပဳမိေတာ့
တို႕ေက်ာင္းက သမိုင္းဆရာေလးေတာင္
လူေပေလးလို႕ ငါ့ကိုေခၚ..

ဘိုင္စကုတ္ၾကည့္ေတာ့
လူၾကမ္းကိုအံ့ေက်ာ္ကို အလြန္တရာ ႏွစ္သက္တက္ခဲ့တယ္
ငါ့နံေဘးနားက ခ်စ္သူေလးကေတာင္
တျဖည္းျဖည္း ငါ့ကိုလန္႕ကာ
ၾကင္နာတက္မဲ့ တစ္ေယာက္ကိုရွာ

သည္လိုနဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ အျမင္ေတြကို
သံုးသပ္ရင္း လူေတြအေပၚ
ဘယ္သူက မွားၿပီး မွန္တယ္လို႕
ဆံုးျဖတ္ခက္လာတယ္

အဆိုးနဲ႕ အေကာင္း တဲြေနတတ္တာကို
ျမင္ႏိုင္ဖို႕ ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္
သည္အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္က
အမ်ားတကာ ေမးေငါ့ကာ
အျမင္ကတ္လို႕ မုန္းစရာျဖစ္ကာ
အရိုင္းအစိုင္း အျပစ္ျမင္လာ… ။

မေဗဒါ
၁၅.၁၀.၂၀၁၀

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Friday, September 24, 2010

သတၱိရွင္ေလး မေဝႏွင္းပြင့္သုန္

ရဲေဘာ္ / မိတ္ေဆြမ်ား ။

- (၈၈)မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုျမေအး ၏ သမီးျဖစ္သူ မေ၀ႏွင္းပြင့္သုန္ က ေအာက္တိုဘာလ(၁၆ )ရက္ေန႔မွာ ေပ(၁၆၀)အျမင့္က ခုန္ခ်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ကို ျပဳလုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ရဲေဘာ္တို႔ စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ ၀ို္င္း၀န္းအားေပးဖို႔ သတင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ။ ေအာက္ပါလိပ္စာမွာ ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္ ။

http://www.bmycharity.com/V2/jumpforfreedom

- က်ေနာ္မလုပ္ႏုိင္တာကို လုပ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ က်ေနာ္တတ္ႏုိ္င္တဲ့ဘက္က ဒီသတင္းကို ျဖန္႔ေ၀လိုက္တာပါ ။

ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းတဦး

ေမးလ္မွ လက္ခံရရွိမႈကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္... သတၱိရွင္ ေဝႏွင္းပြင့္သုန္ ကို ဝိုင္းကူရေအာင္ပါ...။

မေဗဒါ (၈၈)
ေအာက္ပိုဒ္

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....

Tuesday, August 3, 2010

ဆိတ္ေခါင္းကို ခ်ိတ္ၿပီး ေခြးသားကိုေရာင္းမယ့္ ဒီမုိကေရစီပဲ

ဇူလိုင္လ (၉) ရက္ေန႔က ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမသုိ႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ စာေရးဆရာသန္း၀င္းလႈိင္ႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းခန္း။

ဆရာသန္း၀င္းလႈိင္သည္ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလထုတ္ သင့္ဘ၀မဂၢဇင္းပါ ‘အနာဂတ္ အာကာသလြန္းပ်ံယာဥ္’ သိပၸံေဆာင္းပါးျဖင့္ စာေပနယ္သုိ႔ စတင္၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ လက္ဆဲြစာအုပ္သည္ ပထမဆုံး လုံးခ်င္းစာအုပ္ျဖစ္ၿပီး ဆက္လက္၍ ေနမ၀င္ေသးသည့္ ဘုရင္မ်ား၊ လူတုိင္းအတြက္ သုတေဗဒင္၊ ႐ုပ္တုမွေျပာေသာ ျမန္မာ့သမုိင္း၀င္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား၊ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ျမန္မာ့သမုိင္းကို ေျပာျပေနေသာ ေန႔ရက္မ်ား၊ အႏွစ္ခ်ဳပ္ ျမန္မာ့သမုိင္းအဘိဓာန္၊ ႏွစ္ဆယ္ရာစု အေက်ာ္ၾကားဆုံး အာရွေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ နန္းစဥ္ရတနာႏွင့္ နန္းဓေလ့စာတန္းမ်ား၊ အသုံးခ် ႐ူပသွ်တၱရပညာ၊ ႏုိင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈတရားခံ ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္မ်ား စာအုပ္တို႔ကို ေရးသားခဲ့သည္။ စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါး ပုဒ္ေရ (၁,၀၀၀) ေက်ာ္ ေရးသားခဲ့ၿပီး သန္း၀င္းလႈိင္ ကေလာင္အမည္အျပင္ သိပၸံခ်စ္သူ၊ စိန္လႈိင္တင္၊ ေနရဲစြမ္း၊ ေမာင္စစ္ျပန္၊ ျပည္ဟိန္း၊ ေရႊျပည္ေအာင္ စသည့္ ကေလာင္ခဲြမ်ားျဖင့္ စာနယ္ဇင္းမ်ား၌ ေရးသားခဲ့သည္။

ေမး။ ။ ဆရာ လတ္တေလာထြက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို သိပါရေစ။

ေျဖ။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂) ႏွစ္ေလာက္ထဲက က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ (၁၅) အုပ္ေပါ႔ေနာ္။ အဲဒီစာအုပ္ေတြ အပိတ္ခံရတယ္။ ဆုိင္းငံ့ေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က စာေပတုိ႔၊ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ ေရးခြင့္ရတယ္။ အဲဒါေနာက္တခါ အန္အယ္လ္ဒီကေန ထြက္ခုိင္းတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ေနရာကို က်ေနာ္တုိ႔ စာေပးစာယူလုပ္တယ္ဆိုတာက တခ်က္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီဗြီဘီတုိ႔ အာအက္ဖ္ေအတုိ႔နဲ႔ စာေပစိစစ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္။ သူတုိ႔က ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္တာ ႏုိင္ငံေတာ္ကို ေအးခ်မ္းသာယာေရးကို ေႏွာင့္ယွက္တယ္၊ ဟန္႔တားတယ္၊ ျပည္ပသတင္းဌာနေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ လက္ရွိစစ္အစုိးရကို အၾကည္အညဳိပ်က္ေစေအာင္ ေျပာတယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ အဲဒါကို ၀န္ႀကီးအမိန္႔နဲ႔ အကုန္လုံးပိတ္လုိက္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ပိတ္ၿပီးေတာ့ တခါ ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟုိတယ္မွာ ႏုိင္ငံေတာ္အဆင့္ အစည္းအေ၀းမွာ အဲဒါတခါ ထပ္တင္ျပတယ္။ အဲဒီမွာ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္တာ ပိတ္လုိက္ကြာလုိ႔ ၀န္ႀကီးက ေျပာတယ္။ ပထမေတာ့ က်ေနာ္ ကေလာင္ခဲြေတြနဲ႔ ေရးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလာင္ခဲြလည္း မရေတာ့။ အမ်ဳိးသမီးနာမည္ေတြနဲ႔ ေရးရတယ္။ လုံးခ်င္းစာအုပ္က်ေတာ့ ထုတ္ခြင့္မရဘူး။ လုံးခ်င္းက်ေတာ့ အတၳဳပၸတိၱတင္တာနဲ႔ ေပၚမွာပဲ။ အဲလုိလည္း က်ေနာ္က မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေနာက္တခါ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းဖုိ႔ ျပန္လာလုပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ စာေပစိစစ္ေရးရယ္၊ ေနာက္တျခားတေနရာကေန ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ ဖမ္းေတာ့မယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ ဒီဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တာပါ။

ေမး။ ။ ပထမတႀကိမ္ အဖမ္းခံရတုန္းက အေၾကာင္းေလး ေျပာျပပါဦး။

ေျဖ။ ။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္တုန္းကလည္း အဲလုိပဲ တခါ လာေျပာဖူးတယ္။ အက္စ္ဘီနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက လာေျပာတာ။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ကို ဖမ္းစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ “႐ုပ္တုမွေျပာေသာ ျမန္မာ့သမိုင္း၀င္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား” ဆိုတဲ့စာအုပ္က တရား၀င္ ေရးၿပီး ထုတ္ထားတာ။ ဒါကို ပတၱျမားငေမာက္စာေပကေနၿပီးေတာ့ ခုိး႐ုိက္တာ။ ဒါလည္းမရဘူး ခင္ဗ်ားကို ဖမ္းေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ား ေျပးလုိ႔ရၿပီ။ ဖမ္းမယ့္ေန႔ ဇြန္လ (၁၉) ရက္ေန႔က်ေတာ့ ရာအိမ္မႉးက လာေျပာတယ္။ က်ေနာ္က တရားဥပေဒကို က်ေနာ္ယုံၾကည္တယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္ ရင္ဆုိင္လုိက္တယ္။ အဲ့ဒါ စာအုပ္ခိုး႐ုိက္တဲ့ ပတၱျမားငေမာက္စာေပကို မဖမ္းဘဲနဲ႔ က်ေနာ့္ကို လာဖမ္းၿပီးေတာ့ ေထာင္ (၇) ႏွစ္ ခ်လုိက္တယ္။

အဲဒီခိုး႐ုိက္တဲ့ စာအုပ္က က်ေနာ္ အရင္ထုတ္ထားတဲ့ အတုိင္းပဲ။ အရင္တုန္းက ျမန္မာျပည္သားစာေပက ထုတ္တာ။ အဲဒါကို ၏ သည္မေရြး ျပန္႐ုိက္တာျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ ကလ်ာပုံႏွိပ္တုိက္လည္း အေခ်ာင္အဖမ္းခံရေသးတယ္။ သူတုိ႔နာမည္ တတ္ထားတာကိုး။ မူရင္းအတုိင္း ခၽြတ္စြပ္ျပန္႐ုိက္တာျဖစ္တယ္။ စိစစ္ေရးမတင္ဘဲနဲ႔ လုပ္တယ္။ က်ေနာ္လည္း ပုိက္ဆံရတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အိမ္ကေနပဲ ပလိပ္ျပားေတြ ဘာေတြ မိတယ္။ အသီးသီးကလည္း လာၿပီးထြက္ဆုိတယ္။ က်ေနာ့္ကို မသိဘူးတဲ့။ ပတၱျမားငေမာက္စာေပကေနပဲ တဆင့္ျဖန္႔တာျဖစ္တယ္။ စာအုပ္ (၅၀၀) မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္ကို ရွာတယ္။ ဘာမွ မေတြ႔ေတာ့ ခင္ဗ်ား မူလေရးတဲ့ စာအုပ္ကိုပဲ ထုတ္ျပပါဆုိတာနဲ႔ က်ေနာ္က ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ့္ကို ဘာမွ အယူခံမလုပ္ဘဲ၊ ေနာက္တခုက တရား႐ုံးက အလံတုိင္ေတြ ဘာေတြရွိတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအလံတုိင္ အေဟာင္းေတြထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ ေခၚသြားတယ္။ တရားသူႀကီးကိုလည္း ေခၚလာတယ္။ ခုံလည္းမရွိဘူး။ တရားသူႀကီးလည္း ထုိင္လုိ႔မရဘူး။ က်ေနာ္လည္း ထုိင္လုိ႔မရဘူး။ က်ေနာ့္ကို လက္ထိတ္လည္း မျဖဳတ္ဘူး။ ခဏေလးပါပဲ စာပဲဖတ္ျပမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ စာဖတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ေထာင္ (၇) ႏွစ္ခ်လုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ား အယူခံ၀င္ခ်င္၀င္ပါတဲ့။ သူတုိ႔က ခ်ခုိင္းလုိ႔ က်ေနာ္က ခ်လုိက္ရတာလုိ႔ ေျပာတယ္။ တရားမွ်တလား၊ မမွ်တလားဆုိတာကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားထြက္လာမွ လုပ္ပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ အင္းစိန္မွာ (၁) ႏွစ္ေနရတယ္။ (၅) ႏွစ္နဲ႔ (၈) လကိုေတာ့ သာယာ၀တီေထာင္မွာ ေနရတယ္။ အားလုံးေပါင္း (၆) ႏွစ္နဲ႔ (၈) လ ေနရတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ က်ၿပီး ၂၀၀၇ ဇန္န၀ါရီလမွာ ျပန္လႊတ္ေပးတယ္။

ေမး။ ။ ဆရာ့ကို သူတုိ႔ဖမ္းတာက စာအုပ္ခုိး႐ုိက္တဲ့ ကိစၥလား။

ေျဖ။ ။ ပထမဟာက (၅) ညရယ္၊ (၁၇) ၂၀ ရယ္၊ ႏုိင္ငံေရးအမႈနဲ႔ ႏြယ္ၿပီး ဖမ္းတာ။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏြယ္တာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္ေပါ႔။ ေနာက္ က်ေနာ္က ေရြးေကာက္ပဲြ ၀င္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္က အမ်ဳိးသားျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး ဒီမုိကေရစီတပ္ေပါင္းစုကျဖစ္တယ္။ သဃၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္မွာ တုိင္းစည္းအဖဲြ႔၀င္ လုပ္တယ္။ ေနာက္တခု သူတုိ႔မဲတာက ရတနာဂုဏ္ရည္ေက်ာင္းမွာ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ေရြးတဲ့ လူေတြကို ဘုန္းႀကီးက ဆြမ္းေကၽြးၿပီးေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီး အလြန္ကာလမွာ စစ္အစုိးရက အာဏာမအပ္ဘူး၊ အဲဒါကို စည္းလုံးညီၫြတ္စြာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က ဘယ္လုိတုိက္ယူမလဲဆုိၿပီးေတာ့ လုပ္တာကို သူတုိ႔က ေတးထားတယ္။ အေၾကာင္းရွာလုိက္ေတာ့ ဒီဟာသြားေတြ႔ေတာ့ လုပ္ခ်လုိက္တာ။ အဲဒီဘုန္းႀကီးလည္း လူထြက္လုိက္တယ္။ လူမသိသူမသိနဲ႔ဘဲ ဆုံးသြားတယ္။

ေမး။ ။ အဲဒါကို အေရးယူခ်င္ေတာ့ တရားမ၀င္ စာအုပ္ခိုး႐ုိက္မႈနဲ႔ ဆဲြလုိက္တာလား။

ေျဖ။ ။ ဟုတ္တယ္။ ႐ုိက္တာလည္း ကုိယ္႐ုိက္တာမဟုတ္ဘူး။ တေယာက္က ႐ုိက္ၿပီးေတာ့ တရား႐ုံးက်ေတာ့ သူအမိန္႔ေပးလုိ႔ ႐ုိက္ပါတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ဒါဆုိရင္ တရားသူႀကီးက အဲလုိအမိန္႔ေပးလုိ႔ ႐ုိက္တယ္ဆုိရင္ ေဘာင္၀င္လားတဲ့။ ဦးၾကည္ေဌးက ခုိး႐ုိက္တာ၊ က်ေနာ္ အဲဒီအတုိင္းပဲေျပာတယ္။ တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္က မမွန္မကန္ေျပာရင္ သူက က်ေနာ့္ကို အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ပုံႏွိပ္တုိက္ေတြကိုေတာ့ ဘာမွမသိမ္းဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူက စာအုပ္ထုတ္တာ ဆယ္ႏွစ္ရွိၿပီ။ စာမူတခုကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲနဲ႔ ႐ုိက္ခြင့္မရတာ သူသိတယ္။ ေနာက္စာအုပ္ေတြလည္း တလကို သုံးအုပ္ေလာက္ ထုတ္ေနတယ္။ ဒီစာအုပ္ကိုေတာ့ ခုိး႐ုိက္ၿပီး သတင္းစာမွာ ေၾကညာလုိက္တာ။ အဲဒါကုိ ဗုိလ္မႉးႀကီး တင္လႈိင္က အဲဒီစာအုပ္ကို ငါ႔ကို ဘာလုိ႔ လက္ေဆာင္မေပးတာလဲဆုိၿပီးေတာ့ လုိက္ရွာရင္းနဲ႔ ျပႆနာက စတာ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး အမိန္႔နဲ႔ပဲ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းလုိက္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ လႊတ္လုိက္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုက်ေတာ့ (၇) ႏွစ္ ခ်လုိက္တယ္။

ေမး။ ။ ေထာင္တြင္းမွာ ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဆရာရဲ႕အျမင္ဘယ္လုိရွိလဲ။

ေျဖ။ ။ အဲဒီမွာ ဆုိင္းဘုတ္ႀကီးကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို ေမြး၍ ကိုလုိနီစ႐ုိက္ကို ေဖ်ာက္ဆုိၿပီးေရးထားတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေပါ႔။ အထဲမွာ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးဆိုတာ ဘာမွမရွိဘူး။ ေခြးလုိ ၀က္လုိပဲ ေကၽြးတယ္၊ ထားတယ္။ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းတုန္းက (၅) ညရယ္၊ (၁၇) ၂၀ ရယ္၊ တရား႐ုံးက်ေတာ့ အဲဒါေတြကို ျဖဳတ္လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္ကို ပုံႏွိပ္ (၂၀) ဥပေဒနဲ႔ ေထာင္ခ်လုိက္တာျဖစ္တယ္။ သာယာ၀တီေထာင္မွာ (၂) ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက က်ေနာ့္ကို အခ်က္သုံးခ်က္ လာေမးတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဘယ္လုိျမင္သလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အသက္အရြယ္နဲ႔ ပညာျပည့္စုံတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအေတြ႔အႀကံဳ အားနည္းေကာင္းနည္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ဟာအေကာင္းဆုံးလဲ ဆုိတာကို ေရြးတတ္တယ္။ သူက ႏုိင္ငံျခားသားကို ယူတယ္မဟုတ္လားလုိ႔ ေမးတယ္။ အဲဒါေတြကို က်ေနာ္မသိဘူး။ အိႏၵိယက ရာဂ်စ္ဂႏၵီရဲ႕ မိန္းမဟာ အီတလီသူ၊ ေနာက္ၿပီး သီဟာႏု မိန္းမဟာ ျပင္သစ္သူ၊ ေဂ်ာ္ဒန္ဘုရင္ဟူစိန္က အေမရိကန္သူကို ယူထားတာ၊ သူ႔ရဲ႕ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးကို မတုိင္းတာနဲ႔။ ႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ ဘယ္ေလာက္အနစ္နာခံလဲ။ သစၥာရွိလဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔က တုိင္းတာတယ္။ သူလုပ္သမွ် က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ယူဆၿပီးေတာ့ ေထာက္ခံတယ္။ အဲဒါဆုိ ခင္ဗ်ားက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္တာလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ ၀င္တာကေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ ၈၈ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံရဲ႕အဆက္ ေနာက္ဆုံးဇာတ္သိမ္းပို္င္းလုိ႔ ယူဆၿပီး ၀င္တာျဖစ္တယ္။

ေနာက္တခါ တပ္မေတာ္ကို ဘယ္လုိျမင္လဲလုိ႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္က တပ္မေတာ္ကို မလုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ မထားပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း တခ်ိန္က တပ္မေတာ္သားျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တီေကာင္ကို ပ်ားရည္ဖဲြ႔ခုိင္းလုိ႔မရဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ရင္ အေကာင္းဆုံးပဲ။ အဲဒီေတာ့ တပ္မေတာ္ရဲ႕ မူလျမင့္ျမတ္တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးနဲ႔ လုံၿခံဳေရးတာ၀န္ေတြ ထမ္းရြက္ဖုိ႔ပဲ။ ကိုယ္နဲ႔မဆုိင္တဲ့ဟာကို တုိင္းျပည္ ခ်စ္တယ္ခ်စ္တယ္နဲ႔ လုပ္ေနရင္ တုိင္းျပည္ငါးပါးေမွာက္တာ အခုလည္း လက္ေတြ႔ပဲလုိ႔ က်ေနာ္ ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒါဆုိရင္ ျပန္ထည့္လုိက္ဆုိၿပီးေတာ့ လုပ္ေတာ့ က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ (၄) ႏွစ္ ေနလုိက္ရတယ္။

ေမး။ ။ ဆရာ ေထာင္က်တာ ဘယ္ႏွႀကိ္မ္လဲ။

ေျဖ။ ။ ႏွစ္ခါေပါ႔။ ပထမတေခါက္က ၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြကာလမွာ (၁) လခဲြ၊ ေနာက္ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္တယ္။ အင္းစိန္ေထာင္မွာ အခ်ဳပ္နဲ႔ေနရတယ္။ ေနာက္တေခါက္က်ေတာ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ့္ကို (၇) ႏွစ္ခ်တယ္။ (၆) ႏွစ္နဲ႔ (၈) လ ေနခဲ့ရတယ္။

ေမး။ ။ ထုတ္ေ၀ၿပီးသား ဆရာ့စာအုပ္ ဘယ္ႏွအုပ္ ရွိပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ပထမ က်ေနာ္ထုတ္ထားတာ (၇) အုပ္ရွိတယ္။ ေနာက္ အခု ျပန္ထြက္တဲ့အခါ (၂၃) အုပ္ေပါ႔။ ဆုိေတာ့ (၃၀) ေပါ႔ေနာ္။ အခု ထုတ္ခြင့္မရတာ (၁၅) အုပ္ က်န္တယ္ဆုိေတာ့ အားလုံးေပါင္း (၄၅) အုပ္ေပါ႔။ (၃၀) ပဲ ထုတ္ခြင့္ရေသးတယ္။ (၁၅) အုပ္ကို စာေပစိစစ္ေရးက ဆုိင္းငံ့ထားတယ္။ က်ေနာ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးကေတာ့ (၁,၀၀၀) ေက်ာ္ရွိတယ္။

ေမး။ ။ ဆရာေရးတဲ့ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္လုိ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ေရးျဖစ္တာလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ ဒီမုိကေရစီကုိေတာ့ မလဲႊမေသြသြားရမွာပဲ၊ ပါတီစုံကို သြားရမယ္။ အဲဒီ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အမ်ားဆုံးေလ့လာရမွာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚေတြပဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္က ဒီမုိကေရစီဆုိတာ ဗမာႏုိင္ငံနဲ႔ ဆီေလ်ာ္တယ္။ လူသားစနစ္နဲ႔ ဆီေလ်ာ္တယ္။ ဒီမုိကေရစီကို အေသးစိတ္ ေလ့လာခ်င္ရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းေတြထဲမွာ ပါၿပီးသား၊ ဒီမုိကေရစီတုိင္း ဒီမုိကေရစီတာမဟုတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ ဒီမုိကရက္တစ္ တပ္ထားတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ တကယ္ ဒီမုိကေရစီက်င့္သုံးတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက နည္းနည္းေလးပဲ။ ေျမာက္ကိုရီးယားလည္း ဒီမုိကရက္တစ္လုိ႔ တပ္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အာဏာရွင္ႏုိင္ငံျဖစ္တယ္။ ဒီမွာလည္း ဒီလုိပဲ။ ဒီမွာလည္း ဒီမုိကေရစီဟာ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဆိတ္ေခါင္းကို ခ်ိတ္ၿပီး ေခြးသားေရာင္းတာပဲ။ သူတုိ႔လုပ္တဲ့ စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမုိကေရစီဆုိတာက သူတုိ႔စစ္တပ္က ခ်မွတ္ထားတဲ့ ေျပာတဲ့အတုိင္းေန၊ ေကၽြးတာစား၊ ခံမေျပာနဲ႔ အဲဒီအတုိင္းပဲ သြားမယ့္ ဒီမုိကေရစီျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လက္မခံႏုိင္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လုိခ်င္တာ ဒီမုိကေရစီစစ္စစ္ပဲ။ က်ေနာ္ခံယူထားတာက အရြက္မရွိတဲ့ သစ္ပင္ဟာ အရိပ္မေပးႏုိင္ဘူး။ အရိပ္မေပးႏုိင္တဲ့ သစ္ပင္ကလည္း တန္ဖုိးမရွိဘူး။ ေခတ္မီတုိးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံႀကီး၊ ဘာညာဆုိၿပီးေတာ့ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရမရွိဘဲနဲ႔ ဒီတုိင္းျပည္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ မထူႏုိင္ဘူးလုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ ဟုိမွာ က်ေနာ္ေရးရင္ က်ေနာ့္အတြက္ အႏၲရာယ္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့လူေတြကို ေၾကာက္တယ္ဆုိတာက မဆန္းဘူးေပါ႔။ ေႁမြေပြး၊ ေႁမြေဟာက္တုိ႔ ခါးပုိက္ထဲ ပုိက္ထားရင္လည္း ေၾကာက္ၾကမွာပဲ။ နီးရာဓား ေၾကာက္ရတယ္။ တကယ္ရင္ထဲကျဖစ္ၿပီး ေၾကာက္တာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္က လြတ္ေျမာက္တဲ့ေနရာမွာ ေရးမယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထြက္လာတာ။

ေမး။ ။ ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္အခ်ိန္နဲ႔ ျပန္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ စာေပစိစစ္ေရးအေနအထား ေတာ္ေတာ္ကြာသြားသလား။

ေျဖ။ ။ အခုေနာက္ပိုင္း ပါတီေတြ ဖဲြ႔ခြင့္ေပးေတာ့ ပါတီေတြကို တင္းက်ပ္ခ်င္တာနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ က်ပ္လာတယ္။ သူတုိ႔မူေတြလည္း အရမ္းမ်ားလာတယ္။ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ မ်ားလာတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔က စစ္ေဘာင္ကို အရမ္းခ်ဲ႕တာ၊ သူတုိ႔တည္ၿမဲေရးေပါ႔။ ႏုိင္လည္း သူတုိ႔ႏုိင္ရမယ္။ ႐ႈံးရင္လည္း သူတုိ႔ႏုိင္ရမယ္။ ဒီ plan ကို ခ်ထားၿပီးသားျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ခြင့္က အရင္ ၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြေလာက္ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေမး။ ။ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အပုိင္းကေရာ ဘယ္လုိရွိပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ သူတုိ႔က ႏွစ္ပုိင္းခဲြလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ကို ေထာက္ခံတဲ့လူ။ သူတုိ႔ဘုန္းေတာ္ဘဲြ႔ကို ခ်ီးက်ဴးေရးသားတဲ့လူကို ခြင့္ျပဳမယ္။ သူတုိ႔ကို မေထာက္ခံဘူး။ ဒီမုိကေရစီကို လုိလားတဲ့အုပ္စုက ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘာေရးေရး မရဘူး။ အေၾကာင္းအရာခ်င္းတူလည္း မရဘူး။ တခ်ဳိ႕ ဖလား၀ါးနယူးစ္တုိ႔ ရန္ကုန္တုိင္းမ္တုိ႔မွာ ထည့္ေနတဲ့ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ဳိးေတြ က်ေနာ္တုိ႔ေရးရင္ မရဘူး။ ထုတ္ေ၀ခြင့္လည္း မရဘူး။ အဲဒါမ်ဳိး သူတုိ႔က ခဲြထားတာ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ လြတ္လပ္ခြင့္ဆုိတာ ဘာမွမရွိဘူး။

ေမး။ ။ ဆရာ ဒီကို ထြက္လာရတဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာပါလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ့္စာအုပ္ေတြ အပိတ္ခံရတယ္။ စာေပနဲ႔ ရပ္တည္လုိ႔ မရဘူး။ အဲဒီေတာ့ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမမွာ က်ေနာ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးခ်င္တယ္။ ေနာက္တခုက ျပည္သူလူထုရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့ လုိအပ္ခ်က္ကို တနည္းအားျဖင့္ ျဖည့္စြမ္းခ်င္တယ္။ ေနာက္ ဒီမုိကေရစီတုိက္ပဲြမွာ တေထာင့္တေနရာကေန စာေပအက်ဳိးျပဳမႈလုပ္ခ်င္တယ္။ ဟုိမွာေတာ့ လုပ္လုိ႔မရဘူး။ ထပ္လဲ အဖမ္းမခံခ်င္ဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျပာသလုိပဲ။ ဗမာျပည္မွာ အစာငတ္ခံၿပီးေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးမလုပ္နဲ႔၊ ေထာင္က်ခံၿပီးလည္း မလုပ္နဲ႔၊ လုပ္ရင္းနဲ႔ က်သြားတာကတမ်ဳိး၊ ဒီဟာႀကီးကို က်မယ္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ လုပ္ရင္ ကိုယ္ပဲ နစ္နာမယ္။ အခ်ိန္ေတြ အက်ဳိးမဲ့ ေထာင္ထဲမွာပဲ ကုန္ဆုံးသြားမယ္။ အျပင္ထြက္လုပ္ရင္ ပိုအက်ဳိးရွိမယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထြက္လာရတာ။

ေမး။ ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဆရာ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ သူတုိ႔လုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ ဆိတ္ေခါင္းကို ခ်ိတ္ၿပီး ေခြးသားကိုေရာင္းမယ့္ ဒီမုိကေရစီပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဒီဥစၥာ ေခြးသားမစားပါနဲ႔လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာတယ္။ စားခ်င္သပဆုိရင္လည္း စားၾကေပါ႔။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီလုိပဲယူဆတယ္။ သူတုိ႔ခ်ထားတဲ့ ဥပေဒေတြ စည္းကမ္းေတြ ေရြးေကာက္ပဲြဥပေဒေတြ ဆုိတာလည္း အပ္နဖားေပါက္ထဲကို ကုလားအုတ္ ၀င္ခုိင္းသလုိပဲ။ ဘယ္လုိမွ သုံးလုိ႔မရဘူး။

ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ။ ။

(ေခတ္ၿပိဳင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္.. )

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ပါဦးေနာ္....